مبانى سنت احمدى محكم ميكرد و عهدهاى ملت محمدى را بجاى ميآورد و در تربيت علما و بزرگ داشتن عابدان و تعظيم زاهدان و صالحان مبالغه ميكرد به حدى كه هرگز رد هيچ خواهنده نكرده بهر چيز كه خواست و بسيار بود كه ميفرمود كه اعتماد بر خدايست نه بر لشكر و خزينه و بدرستى كه لشكر من صالحان و درويشانند و خزينه‌ها در عمارت مساجد و رباط و مدرسه‌ها صرف ميكرد و مدت سى سال پادشاهى كرد وصيت و صداى معدلت وى در اقليمها معروف و مشهور گشت . پس از اطراف ممالك روى بوى آوردند تا حدى و غايتى كه بازارها و راهها غلبه ميشد و خانها و مسكنها بسبب عبور و نزول در تنگى « 216 » بودند پس حكم فرمود تا عمارت طرف قبله بساختند و در آن مساجد و حمام بنا كردند و قاعده داشت كه در هر جمعه چون نماز مىگزارد بانگ ميزدند كه اى محتاجان بيائيد تا مهمات شما بگذاريم و چون محتاجى به نظر ميآمد بنفس خود سخن او مىشنود و حكم ميفرمود به چيزى كه رضاى او در آن بود و حاجتهاى مردمان همه قضا ميكرد و هركس كه به جائى ميفرستاد او را وصيت بعدل ميكرد و شفقت و رأفت بر رعيت و ميگفت بدرستى كه من در روز قيامت دامن شما ميگيرم . و شيخ صدر الدين مظفر باغنوى شيرازى رحمت الله عليه ميگويد كه روزى نزد وى بودم در اثناى كلام فرمود كه اين عمارتها همه خراب خواهد شد تا حدى كه مردم نتوانند گذشت از دست دزدان . بعد از آن خود ديدم آنچه او گفته بود از صدق گفتار و ظاهر گشت كه امروز از دست دزدان در راهها نميتوان گذشت و بيتى چند در اين معنى گفته شد در حين كتابت . اگر خواهى كه چيزى از تو ماند * در اين منزل بسى خيرات ميكن تن خود را بخوش‌خوئى و نيكى * خلاص از هر بد و آفات ميكن « 217 »

--> ( 216 ) - مد : تنگ . ( 217 ) - هذى منازل اقوام عهدتهم * فى خفض عيش نفيس ماله خطر صاحت بهم نائبات الدهر فانقلبوا * الى القبور فلا عين و لا اثر شد الازار .